Wulavogelveldwerkavond 2009
14 mei 2009 | Marinus v/d Lubbezaal, Leiden | 67 aanwezigen

 

2009_wula_kleinDe Wulavogel-veldwerkavond speelde zich dit jaar af in het tweede huis van backpackers: het hostel. De toeschouwers, die weer in grote getale af waren gekomen op beloftes van mooie veldwerkverhalen troffen een stel bizarre backpackers in hostels all over the world. In deze hostels bleek verbazend genoeg ook altijd een antropoloog aanwezig, en de hoofdmoot van de avond bestond dan ook uit het vertellen van verhalen over de uitgebreide initiatierite van de antropoloog: het veldwerk. Traditiegetrouw werd de avond afgesloten met het terugkeerritueel, wat altijd mooie foto's oplevert overigens.

 

 

De avond begin in een hostel in India: "Inn the Holi Cow". Een grijsbebaarde hippie dacht na 40 jaar naarstig zoeken hier eindelijk zijn spirituele thuis te hebben gevonden. Helaas verstoorden twee amerikaanse superchicks de rust. De laatsten konden het niet laten om de inheemse hostelhoudster annex schoonmaakster te beledigen met hun opmerkingen over monumenten die ze niet gezien hadden omdat ze niet uit de bus durfden te komen. Ook in het hostel aanwezig bleek de eerste verhalenvertelster Marlies, die eruit zag alsof ze op een Indiase high-society bruiloft was. Het onderwerp van haar onderzoek had daar dan ook veel mee te maken, en ze vertelde hoe ze was volgestopt met eten tijdens deze prestigieuze feestelijkheden. Ook had ze de ultieme going-native ervaring: ze was verliefd geworden in het veld.

 

Licht uit, spot aan en we bevinden ons in Mali, waar een Duitse goudzoeker met chronische diarree een leger sterke inlanders poogt te huren voor graafwerkzaamheden. Cor de Brabander is ook in het "Sunjata Hostel", hij had eigenlijk liever naar Bali gewild, maar iemand heeft een typefoutje gemaakt... Marlous verteld ons hier over de lastige beginperiode van haar onderzoek, waarna ze met steun van haar vriend een drastische verhuizing heeft gemaakt waarbij ze bijna in de woestijn verdwaalde.

 

Duitse WC-man"Mzungu Inn" was de volgende stop, waar de amerikaanse chicks zoals altijd gekluisterd zaten aan hun webcam's, juigend over de prachtige zwarte mannen ("nooooooo! You can't say negro, these people are afro-africans!") en klagend over het gebrek aan jacuzzi's. De Duitser was weer aan "die Reise Scheisse", wat extra ongemakkelijk werd toen bleek dat er een dubbele belastig is op WC-papier als je 't zittend op de pot wilt kopen. Een duo-vertellers team vertelde over Uganda: Marjon en Kathryn, Mzungu's uit respectievelijk Groningen en California. Ze hadden wat onbestemd ogende maar lekkere finger(staple)food meegenomen voor het publiek.

 

In Jamaica bevonden we ons in het hostel "Feelin' Irie", met een enorm vrijgevochten dame van een voormalige slavenfamilie achter de receptie die eigenlijk niks moest hebben van dat neo-koloniale backpackers-tuig dat haar hostel bevolkte. Gelukkig hielden de hippie en de Brabander zich koest met een joint van 10 centimeter. Sanne niet, die ging los met een verhaal over haar veldwerk over dance-hall muziek, een razend populair genre dat net als andere muziek en dans diep in het Jamaicaanse sociale weefwerk zit ingebakken. Zelf is ze nooit tot de ultieme beheersing van de belangrijkste dansen gekomen, al was het maar omdat haar rokjes tot over haar billen kwamen. De details neem ik niet voor mijn rekening, maar schuren voor een breezertje lijkt hierbij vergeleken oud-hollandse folklore.

 

Vlak bij Jeruzalem (Israel), achter een aantal checkpoints en hoge muren, ligt het dorpje Bethlehem met daarin het "Hamas Youth Hostel". Deze plek, door sommigen als wervingsplaats door extremisten gebrandmerkt, had zo te zien een verbazend internationale en onschuldig uitziende klandizie. Waaronder Cor de Brabander, die met zijn grote C1000 tas binnen kwam stormen: "Hoeveel van die poortjes moet ik nog door tot ik eindelijk bij de wildwaterbaan ben zeg! Doe mij maar gewoon Centerparks!". Amerikaanse master-studente Jenna had hier onderzoek gedaan. Behalve verhalen over hilarische situaties vanwege haar naam ('paradijs' in het Arabisch), de leukste vrouwenactivisten en bezopen avonden had ze ook serieuzere dingen te vertellen. De hopeloosheid van de situatie waarin het Palestijnse volk zich bevind was constant merkbaar voor haar. De muur is het symbool geworden van het praktijk van gevangenhouding en ongelijke behandeling die diepe sporen trekt, ook in de relaties van Jenna met haar respondenten.

 

Na deze tot overdenking bewegende noten was het de beurt aan Dorien en Reinout, de oudste generatie WDO-ers van het moment, om op de ja/nee pijnbank plaats te nemen en hun ervaringen kort te delen. Dorien vertelde over wildplassers in Mozambique en Reinout over vuilnissorteerders in Egypte.

 

Daarna pas het hoogtepunt van de avond: het traditionele terugkeer-ritueel met Hollandse potgrond, drop, kaas, jenever en joint, en de prijsuitreiking. De Wulavogel voor het beste verhaal van de avond moest volgens een meerderheid uit het publiek naar Jamiaca-gangster Sanne, ze kreeg hem uitgereikt van de winnares van vorig jaar: Eline. Ze was er zeer vereerd mee. Volgend jaar bij de volgende historisch mooie aflevering van de Wulavogelveldwerkavond zal ze hem komen doorgeven aan de volgende winnaar. Zorg dat je er dan (ook weer) bij bent!

 

Foto's: