Wulavogelveldwerkavond 2007
5 juni 2007 | Marinus v/d Lubbezaal, Leiden 

2007_Wulavogelveldwerkavond

Als afsluiter van dit succesvolle W.D.O.-jaar stond op 5 juni de Wulavogelveldwerkavond op het programma. Dat deze avond inmiddels een mooie en vooral ook populaire traditie is, bleek ook dit jaar weer uit de massale opkomst. Het zaaltje in de 'Linkse Kerk' zat volgepropt met ongeveer 80 mensen, die kwamen luisteren naar de mooie, grappige en inspirerende veldwerkanekdotes van vijf master-studenten.

 


Het publiek zag een tot Schiphol omgebouwd decor, compleet met vliegtuig, gate 'WD-0' en douane. Er arriveerden vluchten uit Mongolie, Indonesië, Gambia, Mali en Bolivia en de passagiers werden zodra ze uit de gate kwamen door twee streng uitziende douaniers onderzocht (Edo en Hugo). De meest bizarre passagiers, zoals een verdachte Surinamer met hoge nood, een nudist en een meisje met een opvallend kort rokje (Cor, Floor en Reinout) werden niet gecontroleerd. De masterstudenten werden er wel telkens tussenuit gehaald, en zij bleken in hun bagage ook een aantal suspecte objecten te hebben zitten.

 

Vervolgens werden de 'veldwerkers' aan een strenge ja/nee ondervraging onderworpen, die het publiek vaak aan het lachen bracht. Na deze ondervraging doorstaan te hebben was het aan de student om zijn of haar verhaal te doen. Het spits werd in deze afgebeten door Myrtille, die vertelde over haar belevenissen in Mongolie, het land waar de 'Dzjengis Wodka' rijkelijk vloeit. Zij werd gevolgd door Irene, die aan de hand van enkele foto's verslag deed van haar verblijf in Indonesië. 'Kindervriend' Amos, gehuld in Afrikaans gewaad, wist het publiek vervolgens direct te bespelen en bij zijn verhaal te betrekken. Amos vertelde onder meer over de taferelen die hij meemaakte op de Gambiaanse scholen, waar men niet op keek van een 'corrigerende tik'.

 

Na de pauze was het eerst de beurt aan Lianne, die heel mooi vertelde over haar heldinnen ontvangst in 'het dorpje van Jan Jansen' (overigens aandachtig toeschouwer). Zij deed niet alleen onderzoek naar bevallingen, maar fungeerde ook als arts voor iedereen en voor alle kwalen. Dit omdat het makkelijker was om 'doktertje te spelen', dan uit te leggen dat ze 'slechts' vroedvrouw was.

Als laatste spreker wist Johan het publiek te raken door zoals op een stembriefje stond: 'te laten zien dat veldwerk vervelend en mooi tegelijk kan zijn'. De verhalen over zijn verblijf tussen de coca-boeren van Bolivia waren mooi, met vaak genoeg een grappige noot. Dat hij naast zijn 'stoere jongens' imago ook een zachte kant heeft, bleek wel uit zijn oplossing voor als je je even niet helemaal tof voelt. Johan's remedie: bloemetjes plukken!

 

Toen bleek een van de douaniers ook op veldwerk geweest te zijn geweest: Edo mocht even zijn jasje uitdoen en plaatsnemen op de vertellerskruk. Zo kreeg het publiek nog een bonusverhaal over hoe Edo de oude grootmoeder van zijn sypathieke gastgezin totaal shockeerde door toe te geven dat hij niet in God geloofde.

 

Vervolgens was het aan het publiek om de winnaar van de avond te bepalen, wat aanvankelijk nogal lastig was omdat de stembriefjes kwijt waren. Toen deze boven water waren en iedereen gestemd had was het tijd voor het 'terugkeer ritueel'. De sprekers moesten één voor één in een bak met Hollandse aarde staan en moesten zich tegoed doen aan haring, kaas, drop en jenever om af te sluiten met een hijs van een joint. Na dit ritueel (waar sommigen nogal veel Jenever te verwerken kregen) werd Johan tot winnaar uitgeroepen en kreeg hij de felbegeerde Wulavogel uitgereikt.

 

Een zeer geslaagde avond werd daarna nog even voortgezet in stamkroeg Odessa. Dank aan iedereen voor een geslaagde avond, extra dank aan bardames Eline & Natalie.